sexuality

ο σεμπαστιάν τελιέ είναι ο σερζ γκενσμπούργκ της γενιάς μου. και ο κόνορ όμπερστ ο ντύλαν της γενιάς μου.

χαθήκαμε. μάλλον για πάντα. λίστες με τα καλύτερα και δεν τα ξαναλέμε. ή τα λέμε από αλλού.

κύκλοι

κύκλος. κύκλος. κύκλος. από εκεί που ξεκινάς, στο ίδιο σημείο φτάνεις.

<>

Does he kiss your eyelids in the morning when you start to raise your head?
And does he sing to you incessantly from the space between your bed and wall?
Does he walk around all day at school with his feet inside your shoes?
Looking down every few steps to pretend he walks with you.
Oh, does he know that place below your neck that is your favorite to be touched
and does he cry through broken sentences like I love you far too much?

Does he lay awake listening to your breath?
Worried you smoke too many cigarettes.
Is he coughing now on a bathroom floor?
For every speck of tile there's a thousand more
you won't ever see but most hold inside yourself eternally

Well, I drug your ghost across the country and we plotted out my death.
In every city, memories would whisper: "Here is where you rest."
I was determined in Chicago but I dug my teeth into my knees
and I settled for a telephone and sang into your machine.
You are my sunshine, my only sunshine
You are my sunshine, my only sunshine

And I kissed a girl with a broken jaw that her father gave to her.
She had eyes bright enough to burn me. They reminded me of yours.
And in a story told she was a little girl in a red-rouge, sun-bruised field
and there were rows of ripe tomatoes where a secret was concealed.
And it rose like thunder, clapped under our hands.
And it stretched for centuries to a diary entry's end where I wrote,
You make me happy oh!! when skies are gray
You make me happy oh!! when skies are gray and gray and gray.

Well the clock's heart it hangs inside its open chest with hands
stretched towards the calendar hanging itself
but I will not weep for those dying days.
For all the ones who've left there's a few that stayed.
And they found me here and pulled me from the grass where I was laid.

y

γαμώ τη μπαναγία μου

hearing the words you said - είναι φίλος μου

when you say you love me baby
don't you love me now?
when you say you haunt me baby
don't you haunt me now?

can you hear me now

• Μεγάλο group. Τεράστιο. 
• Λάθος timing.
• Berlin.

lipstick

diy or die!!!
words : tba

daft punk is playing at my house

Στην ερώτηση για το ποια είναι η καλύτερη μπάντα των 00s, δεν έχω απάντηση. Νομίζω, πάντως, πως αν είχα να διαλέξω 2, τις επιδραστικότερες, καλύτερες, πιο καυλιάρες, πιο προχώ και μπλα μπλα μπλα, i would pick LCD Soundsystem και Animal Collective. Για τελείως διαφορετικούς λόγους, που δεν είναι της παρούσης και ελάχιστη σημασία έχουν. Kαι από αυτές τις 2 θα διάλεγα lcd soundsystem, γιατί ο Μurphy είναι μεγάλη λέρα, είναι μεγάλος κλέφτης και είναι τόσο ιδιοφυής που μπορείς να τον συγκρίνεις με τον Mark E. Smith που γάμαγε στα 80s. Oι LCD Soundsystem είναι οι Fall των 00s. Tόσο απλά. Έτσι με έμαθαν και εγώ κόντρα στα πιστεύω μου δεν πάω. Ακόμα ακόμα, προσωπικά απεταξάμην τον μουσικό θανατισμό, πολύ καιρό τώρα, μιας και δε νομίζω πως υπάρχει λόγος. Δηλαδή τι; Να κάθομαι να σφάζομαι για μουσική τώρα; Εδώ δεν προλαβαίνω να κάνω άλλα πράγματα που έχουν, σχωράτε με κιόλα, μεγαλύτερη σημασία και θα κάνω αυτό; Απαπα. Άλλα αυτιά έχω εγώ, άλλα εσύ. Τόσο απλά. Επίσης έχει πολύ πλάκα, η μεγάλη (λέμε τώρα - το κρίνω από το πόσα μουνάκια μας κράζουν στο crackhitler) ποσότητα του κόσμου που δίνει βάση σε βερμπαλιστικές μαλακίες και σε ταμπέλες. Λες και το να γράφεις κάπου σου δίνει αυτόματα κάποιo credibility ότι είσαι γαμάτος-η, ότι θα ζήσεις μεγάλος τη ζωή που δεν έζησες τόσο καιρό για τις μουσικές σου γνώσεις, τη μουσική σου παιδεία, την επιχειρηματολογία σου και διάφορα άλλα.  Απλά, ταυτίζεσαι με κάποιον που έχετε πάνω κάτω το ίδιο γούστο, σου 'χει μάθει και 3 μπάντες για να το παίζεις μάγκας στα πηγαδάκια, πριν τις ακούσεις διαβάσεις από αλλού και αυτό είναι. Δεν ξέρω. Νομίζω πως πάντα έτσι λειτουργούσα. Βγαίνουν δισκάρες στις μέρες μας και εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι. Μάλλον παίρνετε παίρνουμε, αλλά είσαστε είμαστε δεν πολύ rawk για να ακούσουμε τις αγνωστίλες. Εξάλλου δεν είμαστε circa 2005, που μόλις είχε βγει το myspace και το να ανακαλύπτεις μπάντες ήταν το new black. Αnyway. Σήμερα όλη μέρα έβλεπα αυτό στο repeat, άκουγα αυτό στο metro και αυτό στη δουλειά.
Πορώθηκα με τη διαγραφή.

Πικρή Γεύση

Κόρε. Ύδρο. - Πικρή Γεύση from nips on Vimeo.

Το κινηματογραφικό magnum opus των Kορε. Υδρο. ολοκληρώθηκε μετά κόπων και βασάνων και αναμένεται να γνωρίσει τεράστια επιτυχία. Γκαραντί. Ο Καλιγούλας συναντά τον Παζολίνι, ο Λαυρέντης Διανέλος τη Χρύσπα και ο Οδυσσέας την Πηνελόπη.

ready

Όλα είναι ξεκάθαρα πλέον. Ξεκινάμε.

sunday evening

1. the replacements - pleased to meet you
2. art brut - bang bang rock & roll
3. M83 - saturdays = youth
4. no age - nouns
5. black tambourine - complete recordings

από το music for sundays

heroes

Δεν έχω τι να πω. Δεν έχω τι να γράψω. Πέρασα μάλλον, μπήκα για την ακρίβεια, σε safe mode, ξέρεις αυτά τα βαρετά, που τίποτα δε γίνεται επί της ουσίας, συνειδητοποιείς δηλαδή επακριβώς πως δεν έχεις ζωή, κανείς δεν έχει σε αυτή την πόλη, σε αυτούς τους χώρους λίγοι επιβιώνουν, λίγοι είναι συγκροτημένοι, αυτή είναι η λέξη και αυτού του μήνα, o κόσμος εξακολουθεί να δουλεύει απλά και να ζει στην κοσμάρα του, δεν έχει αλλάξει και τίποτα τον τελευταίο καιρό, όλοι στα ίδια είναι, δεν ξέρω αν αυτό είναι κακό, δε με νοιάζει κιόλας και δεν τρέχει και τίποτα ρε συ σε τελική ανάλυση, ενώ αυτή η πρόταση παραείναι μεγάλη και όσο και αν μ'αρέσει, πρέπει να βάλω τελεία και να ξεκινήσω την επόμενη μεγάλη πρόταση. Η όχι. Επανέρχομαι στο θέμα του safe mode. Το οποίο και θεωρώ ως την κατάσταση που επικρατεί μετά από μια τρικυμία, όπου πέρασες τα πάνδεινα, βγήκες, ξέσπασες, κούρνιαξες, αποστασιοποιήθηκες παίρνοντας χρόνο, χώρο και αποστάσεις και απλά τώρα χαλαρώνεις και είσαι έτοιμος για την αλλαγή, η οποία θα έρθει από μόνη της, αν δεν την πιέσεις και δεν τα κάνεις σκατά. Στο μυαλό σου να τα κάνεις σκατά. Επίσης είχα 3 συνειδητοποιήσεις αυτή τη βδομάδα. Η πρώτη ήταν awkward και δεν την μοιράζομαι. Την ξέρει η Biou_. Η δεύτερη είναι, πως δεν υπάρχει λόγος επ ουδενί να δίνεις σημασία στα λόγια, γιατί τα λόγια δε μετράνε. Αλλά μόνο οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε. Επομένως κοιτάς και δίνεις σημασία μόνο στις πράξεις, χωρίς να καις το μυαλό σου για λόγια. Η τρίτη ήταν πως δεν έχω και επίσημα ζωή αφού το μόνο που με νοιάζει είναι γυρίσω σπίτι και να δω επεισόδια από τις 6 σειρές που παρακολουθώ. Παθέτικ. Safe mode. Στην to do list μου μπήκε το ΙΚΕΑ. Η προηγούμενη βδομάδα ήταν η πιο βαρετή κουραστική ever και το twitter έπαθε μεγάλο κοκομπλόκο. Όλα τα blogs που διαβάζω, έχουν γράψει για τον Αντίχριστο και μετανιώνω που δεν κάθησα μέσα, να το δω εκείνο το βράδυ που έπρεπε να το κάνω. Λάθος αποφάσεις, λάθος επιλογές τη λάθος στιγμή. Τώρα δεν ξέρω αν θέλω να το δω. Αν και το να βλέπεις την κλητορίδα το πρόσωπο της Charlotte Gainsbourg είναι ένα επιπλέον κίνητρο. Δεν ξέρω τι να γράψω δεν ξέρω τι να πω. We could be heroes just for one day.

500

κούραση

Αγάπη σε 3 πράξεις

V

1. new order - power, corruption & lies

2. young marble giants - colossal youth

3. bright eyes - lifted or the story is in the soil, keep your ear to the ground

4. the fall - perverted by language

5. pulp - freaks

από το music for sundays

egypt is the place to be

O Egyptian Lover είναι πολύ cool τύπος.

μη μαζί, γιατί...

paranormal

H αλήθεια είναι πως δεν έχω πολύ διάθεση αυτές τις μέρες. Συνέβησαν τόσα, ήρθαν κι άλλα, θα'ρθουν ακόμα περισσότερα. Τα περιμένω και ανυπομονώ. Βασικά θέλω και δε θέλω να γράψω πράγματα. Αυτό το ακούω τώρα. Άρπατο. Είναι ωραίο. Το 4 είναι Gainsbourg. Και πάρε και καινούριο κομμάτι Horrors. Eπιτέλους ξεκίνησα να παίρνω βιταμίνες. Tι συμβαίνει τελοσπάντων σε αυτή τη μπουτάνα, την καριόλα την Αθήνα;

define irony

H ζωή μου όλη μέχρι τώρα είναι ένα λάθος timing και μια ειρωνία. Χτες το βράδυ, ήθελα να γυρίσω σπίτι με τα πόδια. Δεν μπορώ να ορίσω την ειρωνία, ούτε να εξηγήσω τι γίνεται αυτή τη στιγμή, εκεί, έξω. Νομίζω πως θα γίνω φίλος με το βουνό. Άντε γαμήσου.

beyond

Τέσσερις το πρωί. Από την Πανεπιστημίου ψηλά, στο ύψος του Ζοnar's, μέχρι και την Στουρνάρη με τα πόδια. Απόψε δε θέλω να πάρω ταξί. Είμαι πολύ χάλια για να πάρω ταξί. Θα του ψελλίσω δηλαδή πήγαινε με απλά σπίτι μου. Ωραία και που είναι αυτό; Δεν έχω όρεξη για κουβέντες. Και αν αρχίσει τις ερωτήσεις τι κάνεις; Είναι σκέψεις, απλά σκέψεις, που έχουν μπλεχτεί με την κούραση, τις εικόνες, θέλω να φυλάξω αυτές τις εικόνες, την προσπάθεια, τα πάθη και τα λάθη, το αυτομαστίγωμα, τις σκέψεις, ενώ το ταξίδι της φάλαινας διαδέχεται το feed me with your kiss. Είναι τόσο ωραίο, που τις απομακρύνω πάραυτα, και κολλάει το μυαλό μου στο είχα τόσα ωραία πράγματα και συ μου τα χάλασες. Παρατηρώ τα κτίρια, την άσχημη αρχιτεκτονική, ένας πρεζάκιας μου ζητά 50 ευρό αντί για 50 λεπτά, τον προσπερνάω χωρίς να του δώσω καμία σημασία και από το μυαλό μου περνάει, να γυρίσω και να του πω πως δεν έχω και να τον ρωτήσω αν έχει αυτός να μου δώσει. Δεν έχω τύψεις. Για τίποτα. Οι τύψεις είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση μεγαλείου. Και όλοι έχουν τύψεις. Ψέματα λέω. Και εγώ έχω. Ή είχα. Δεν ξέρω. Δεν ξέρεις. Ωραία. Υπερανάλυση. Χωρίς λόγο. 1+1=2. Δε θα έχω τύψεις. Θα προσπαθήσω να μην έχω τύψεις. Θα γίνω κάτι που δεν είμαι μάλλον. Γιατί; Θα καταλάβαινες πως λίγα πράγματα αρκούν, θα το ένιωθες. Δεν είμαι ευγενικός. Αυτό το ζηλεύω στους ανθρώπους. Την ευγένεια. Όχι τους τύπους. Την πραγματική ευγένεια. Αυτή που βγαίνει πηγαία και αυθόρμητα από τον άλλο. Αυτή που λάμπει στα μάτια του άλλου. Όπως κάτι έλαμπε και στα δικά σου. Έλαμπε. Τώρα ξεθώριασε. Άλλο ένα βράδυ σύγχυσης και όχι γέλιου έχει περάσει. Έχω δει όλους τους υπόλοιπους που βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από μένα, παίρνω κουράγιο με κάτι τέτοια. Ανθρώπινο είναι θαρρώ. Ανασφάλεια. Η ανασφάλεια αυτής της πόλης. Το soundtrack της πάντως είναι οι Stereo Nova. Πλέον είμαι σίγουρος. Σκέφτομαι τους φίλους μου. Και τους δύο. Δεν ξέρω που είναι. Χαμογελάω. Που δεν είναι εδώ. Που δεν είμαστε cool. Που δε θα γίνουμε cool. Τώρα έχει έρθει η ώρα τους. Τώρα είναι η ώρα τους. Λιγότερο από αυτό. Ένα κομμάτι της πόλης νύχτωσε. Στέκομαι στο φανάρι της Πανεπιστημίου, μετά τη Σάντα Ρόζα και κάνω σαν το παιδί, που έχει έρθει από το χωριό, και βλέπει για πρώτη φορά στη ζωή του τόσα φώτα και τόσο μεγάλους δρόμους. Εντυπωσιάζομαι με την λούμπεν ατμόσφαιρα, τη γοητεία της νύχτας, το κινητό χτυπά, το μήνυμα είναι λάθος μήνυμα που δεν θα έπρεπε να διαβαστεί ποτέ. Αλλά διαβάζεται. Κατάλαβέ το, μάνα, δε γυρίζω πίσω.