δε χίπι χίπι σέηκ

jail la la / valiant brave 
when i' gone / no time no hope / south of france

ιν μπριφ

• Πήζω, τρέχω και δε φτάνω.
• Στους Pet Shop Boys όσοι δεν πήγατε, δε χάσατε τίποτα. Θέλω να γράψω γι'αυτό αλλά τώρα δεν προλαβαίνω. ΄Ισως προσεχώς. Όχι βέβαια.
• Το συγκλονιστικό άλμπουμ των Cold Cave σίγουρα στην πεντάδα μου.
• London ξαναμανά.
• Έφτιαξα λίστες. Πολλές οι ανατροπές.
  
• Η καινούρια ταινία του Woody Alen είναι μια μαλακία και μισή. Προβλεπέ. Πάρα πολύ. Κρατάω μόνο έναν χαρακτήρα. Μου φάνηκε χειρότερο και από το Melinda & Melinda.
• Που θα πας μωρή πουτάνα Παρασκευή; Θα' ρθεις να'ουμ. Δε μπορεί.
• Πήρε φωτιά το λεωφορείο σήμερα που πήγαινα στη δουλειά. 
  
• xx
  

allez les bleus

Ο Σεμπαστιάν Τελιέ ίσως είναι ο μεγαλύτερος γάλλος καλλιτέχνης των zeroes. Είναι η μουσική συνέχεια του Γκενσμπούργκ, θα έπρεπε να είναι το αγόρι της Σάρλοτ τώρα που το ξανασκέφτομαι, είναι η Λολίτα στη νουβέλα του Βλάντιμιρ Ναμπόκοφ, είναι ο Ζαν Τιγκανά της ποπ γαλλικής μουσικής, δεν είναι ο Ζιντάν, Ζιντάν είναι μόνο ο Σερζ, πάντα ήταν - πάντα θα είναι. Έχω μεγάλο κόλλημα με τη Γαλλία. Με τη μουσική της. Και το σινεμά. Βλέπω Αλέν Ντελόν και Τσαρλς Μπρόνσον και θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια στο πατρικό, να χαζεύω την ΤV με τον πατέρα μου. Βλέπω τη γαλλική era του Bunuel. Ακόμα. Ή το weekend του Gothard. Συμπαθώ ακόμα και τους Poni Hoax. Aκούω ακόμα the yeh yeh girl from Paris. Υποστηρίζω Paris Saint Germain.

L'amour et la violence - Floating Points remix
Serge Gainsbourg feat. Brigitte Bardot - Bonnie and Clyde

don't

Έχουν γίνει τόσα μα τόσα πολλά από τότε που έφυγα για Βερολίνο, που δεν έχω ιδέα από που να αρχίσω, που να συνεχίσω και που να τελειώσω. Ε δεν υπάρχει και λόγος να τα γράψω. Ένα "παρών" θέλω να δώσω, να πω ότι δεν έχω τίποτα να πω, και να ανανεώσω το μπλογκ. Και να βάλω μια ωραία φώτο. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα τα καλύτερα χρονιάς και δεκαετίας, η ζωή χωρίς ίντερνετ μου έχει δείξει και έχω καταλάβει πως είναι η πραγματική ζωή, το τελευταίο καινούριο που άκουσα και μ'άρεσε ήταν το Dead Man's Bones, το 500 days of Summer είναι μια χαρά ταινία, μ'έχει πιάσει ένας γαμημένος πονόδοντος που θέλω να βάλω τα χέρια μου μες στο κεφάλι από την περιοχή του κρανίου και να κατεβαίνω αργά και βασανιστικά μέχρι το δόντι και μόλις το βρω να του γαμήσω τη μάνα σα να μην υπάρχει αύριο, να φύγει η κωλοϊωση που μου έχει διαλύσει τον οργανισμό και το νευρικό σύστημα τις τελευταίες 12 μέρες, κάποιος να φέρει για live τον Sebastian Tellier στην Αθήνα, κάποιος να μου βρει μια πρόσκληση για τους PSB και να μετακομίζετε γιατί κάνει καλό και να πίνετε πολλούς χυμούς και να τρώτε φρούτα για να παίρνετε τις βιταμίνες σας. Γιατί στάνταρ η ζωή που κάνετε είναι χάλια.

Το VICE γαμάει και δέρνει, είχα να διαβάσω περιοδικό από την αρχή μέχρι το τέλος από εποχές Cool, τότε που προσπαθούσε να το σώσει από το φούντο και την καταστροφή, η καλύτερη γραφή της Αθήνας, ο Δημήτρης Πολιτάκης. Γι'αυτόν θέλω να γράφω. Τελεία και παύλα. Ή ακόμα ακόμα μου θυμίζει το Symbol. Τα λίγα τεύχη του Symbol. Και δε μιλάω για τη θεματολογία παύλα στήσιμο. Αλλά για το γεγονός πως επιτέλους έχω ένα περιοδικό στα χέρια μου, όχι για την τουλαέτα όπως έχουν καταντήσει τα περισσότερα, αν όχι όλα, που μπορώ να το διαβάσω με καύλα από την αρχή μέχρι το τέλος. Έχει πλάκα το feedback πάντως. Με χαροποιούν αυτοί που το κράζουν. Γιατί δεν ξέρουν τι είναι το VICE. Γιατί προσπαθούν να είναι με το ζόρι αιρετικοί. Ή επειδή δε γράφουν εκεί. Και καλά θα έπρεπε να επικεντρωθεί πιο πολύ σε ελληνική θεματολογία. Wait and see. Eίμαι πολύ ενθουσιασμένος με αυτή τη μαλακία. Το καταλαβαίνω από την καύλα με την οποία γράφω αυτή τη στιγμή. Η φωτογραφία στο εξώφυλλο μόνο δε μου άρεσε, ίσως γιατί την είχα δει στο αγγλικό VICE, τέσσερα τεύχη πριν. Άλλη μαλακία του ελληνικού VICE, αν με ρωτάς, είναι πως δεν έχουν εκμεταλλευτεί ακόμη το site. Περιμένω πως και πως τα dont's.Aυτά.

sexuality

ο σεμπαστιάν τελιέ είναι ο σερζ γκενσμπούργκ της γενιάς μου. και ο κόνορ όμπερστ ο ντύλαν της γενιάς μου.

χαθήκαμε. μάλλον για πάντα. λίστες με τα καλύτερα και δεν τα ξαναλέμε. ή τα λέμε από αλλού.

κύκλοι

κύκλος. κύκλος. κύκλος. από εκεί που ξεκινάς, στο ίδιο σημείο φτάνεις.

<>

Does he kiss your eyelids in the morning when you start to raise your head?
And does he sing to you incessantly from the space between your bed and wall?
Does he walk around all day at school with his feet inside your shoes?
Looking down every few steps to pretend he walks with you.
Oh, does he know that place below your neck that is your favorite to be touched
and does he cry through broken sentences like I love you far too much?

Does he lay awake listening to your breath?
Worried you smoke too many cigarettes.
Is he coughing now on a bathroom floor?
For every speck of tile there's a thousand more
you won't ever see but most hold inside yourself eternally

Well, I drug your ghost across the country and we plotted out my death.
In every city, memories would whisper: "Here is where you rest."
I was determined in Chicago but I dug my teeth into my knees
and I settled for a telephone and sang into your machine.
You are my sunshine, my only sunshine
You are my sunshine, my only sunshine

And I kissed a girl with a broken jaw that her father gave to her.
She had eyes bright enough to burn me. They reminded me of yours.
And in a story told she was a little girl in a red-rouge, sun-bruised field
and there were rows of ripe tomatoes where a secret was concealed.
And it rose like thunder, clapped under our hands.
And it stretched for centuries to a diary entry's end where I wrote,
You make me happy oh!! when skies are gray
You make me happy oh!! when skies are gray and gray and gray.

Well the clock's heart it hangs inside its open chest with hands
stretched towards the calendar hanging itself
but I will not weep for those dying days.
For all the ones who've left there's a few that stayed.
And they found me here and pulled me from the grass where I was laid.

y

γαμώ τη μπαναγία μου

hearing the words you said - είναι φίλος μου

when you say you love me baby
don't you love me now?
when you say you haunt me baby
don't you haunt me now?

can you hear me now

• Μεγάλο group. Τεράστιο. 
• Λάθος timing.
• Berlin.

lipstick

diy or die!!!
words : tba

daft punk is playing at my house

Στην ερώτηση για το ποια είναι η καλύτερη μπάντα των 00s, δεν έχω απάντηση. Νομίζω, πάντως, πως αν είχα να διαλέξω 2, τις επιδραστικότερες, καλύτερες, πιο καυλιάρες, πιο προχώ και μπλα μπλα μπλα, i would pick LCD Soundsystem και Animal Collective. Για τελείως διαφορετικούς λόγους, που δεν είναι της παρούσης και ελάχιστη σημασία έχουν. Kαι από αυτές τις 2 θα διάλεγα lcd soundsystem, γιατί ο Μurphy είναι μεγάλη λέρα, είναι μεγάλος κλέφτης και είναι τόσο ιδιοφυής που μπορείς να τον συγκρίνεις με τον Mark E. Smith που γάμαγε στα 80s. Oι LCD Soundsystem είναι οι Fall των 00s. Tόσο απλά. Έτσι με έμαθαν και εγώ κόντρα στα πιστεύω μου δεν πάω. Ακόμα ακόμα, προσωπικά απεταξάμην τον μουσικό θανατισμό, πολύ καιρό τώρα, μιας και δε νομίζω πως υπάρχει λόγος. Δηλαδή τι; Να κάθομαι να σφάζομαι για μουσική τώρα; Εδώ δεν προλαβαίνω να κάνω άλλα πράγματα που έχουν, σχωράτε με κιόλα, μεγαλύτερη σημασία και θα κάνω αυτό; Απαπα. Άλλα αυτιά έχω εγώ, άλλα εσύ. Τόσο απλά. Επίσης έχει πολύ πλάκα, η μεγάλη (λέμε τώρα - το κρίνω από το πόσα μουνάκια μας κράζουν στο crackhitler) ποσότητα του κόσμου που δίνει βάση σε βερμπαλιστικές μαλακίες και σε ταμπέλες. Λες και το να γράφεις κάπου σου δίνει αυτόματα κάποιo credibility ότι είσαι γαμάτος-η, ότι θα ζήσεις μεγάλος τη ζωή που δεν έζησες τόσο καιρό για τις μουσικές σου γνώσεις, τη μουσική σου παιδεία, την επιχειρηματολογία σου και διάφορα άλλα.  Απλά, ταυτίζεσαι με κάποιον που έχετε πάνω κάτω το ίδιο γούστο, σου 'χει μάθει και 3 μπάντες για να το παίζεις μάγκας στα πηγαδάκια, πριν τις ακούσεις διαβάσεις από αλλού και αυτό είναι. Δεν ξέρω. Νομίζω πως πάντα έτσι λειτουργούσα. Βγαίνουν δισκάρες στις μέρες μας και εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι. Μάλλον παίρνετε παίρνουμε, αλλά είσαστε είμαστε δεν πολύ rawk για να ακούσουμε τις αγνωστίλες. Εξάλλου δεν είμαστε circa 2005, που μόλις είχε βγει το myspace και το να ανακαλύπτεις μπάντες ήταν το new black. Αnyway. Σήμερα όλη μέρα έβλεπα αυτό στο repeat, άκουγα αυτό στο metro και αυτό στη δουλειά.
Πορώθηκα με τη διαγραφή.

Πικρή Γεύση

Κόρε. Ύδρο. - Πικρή Γεύση from nips on Vimeo.

Το κινηματογραφικό magnum opus των Kορε. Υδρο. ολοκληρώθηκε μετά κόπων και βασάνων και αναμένεται να γνωρίσει τεράστια επιτυχία. Γκαραντί. Ο Καλιγούλας συναντά τον Παζολίνι, ο Λαυρέντης Διανέλος τη Χρύσπα και ο Οδυσσέας την Πηνελόπη.

ready

Όλα είναι ξεκάθαρα πλέον. Ξεκινάμε.

sunday evening

1. the replacements - pleased to meet you
2. art brut - bang bang rock & roll
3. M83 - saturdays = youth
4. no age - nouns
5. black tambourine - complete recordings

από το music for sundays

heroes

Δεν έχω τι να πω. Δεν έχω τι να γράψω. Πέρασα μάλλον, μπήκα για την ακρίβεια, σε safe mode, ξέρεις αυτά τα βαρετά, που τίποτα δε γίνεται επί της ουσίας, συνειδητοποιείς δηλαδή επακριβώς πως δεν έχεις ζωή, κανείς δεν έχει σε αυτή την πόλη, σε αυτούς τους χώρους λίγοι επιβιώνουν, λίγοι είναι συγκροτημένοι, αυτή είναι η λέξη και αυτού του μήνα, o κόσμος εξακολουθεί να δουλεύει απλά και να ζει στην κοσμάρα του, δεν έχει αλλάξει και τίποτα τον τελευταίο καιρό, όλοι στα ίδια είναι, δεν ξέρω αν αυτό είναι κακό, δε με νοιάζει κιόλας και δεν τρέχει και τίποτα ρε συ σε τελική ανάλυση, ενώ αυτή η πρόταση παραείναι μεγάλη και όσο και αν μ'αρέσει, πρέπει να βάλω τελεία και να ξεκινήσω την επόμενη μεγάλη πρόταση. Η όχι. Επανέρχομαι στο θέμα του safe mode. Το οποίο και θεωρώ ως την κατάσταση που επικρατεί μετά από μια τρικυμία, όπου πέρασες τα πάνδεινα, βγήκες, ξέσπασες, κούρνιαξες, αποστασιοποιήθηκες παίρνοντας χρόνο, χώρο και αποστάσεις και απλά τώρα χαλαρώνεις και είσαι έτοιμος για την αλλαγή, η οποία θα έρθει από μόνη της, αν δεν την πιέσεις και δεν τα κάνεις σκατά. Στο μυαλό σου να τα κάνεις σκατά. Επίσης είχα 3 συνειδητοποιήσεις αυτή τη βδομάδα. Η πρώτη ήταν awkward και δεν την μοιράζομαι. Την ξέρει η Biou_. Η δεύτερη είναι, πως δεν υπάρχει λόγος επ ουδενί να δίνεις σημασία στα λόγια, γιατί τα λόγια δε μετράνε. Αλλά μόνο οι πράξεις είναι αυτές που μετράνε. Επομένως κοιτάς και δίνεις σημασία μόνο στις πράξεις, χωρίς να καις το μυαλό σου για λόγια. Η τρίτη ήταν πως δεν έχω και επίσημα ζωή αφού το μόνο που με νοιάζει είναι γυρίσω σπίτι και να δω επεισόδια από τις 6 σειρές που παρακολουθώ. Παθέτικ. Safe mode. Στην to do list μου μπήκε το ΙΚΕΑ. Η προηγούμενη βδομάδα ήταν η πιο βαρετή κουραστική ever και το twitter έπαθε μεγάλο κοκομπλόκο. Όλα τα blogs που διαβάζω, έχουν γράψει για τον Αντίχριστο και μετανιώνω που δεν κάθησα μέσα, να το δω εκείνο το βράδυ που έπρεπε να το κάνω. Λάθος αποφάσεις, λάθος επιλογές τη λάθος στιγμή. Τώρα δεν ξέρω αν θέλω να το δω. Αν και το να βλέπεις την κλητορίδα το πρόσωπο της Charlotte Gainsbourg είναι ένα επιπλέον κίνητρο. Δεν ξέρω τι να γράψω δεν ξέρω τι να πω. We could be heroes just for one day.

500

κούραση

Αγάπη σε 3 πράξεις

V

1. new order - power, corruption & lies

2. young marble giants - colossal youth

3. bright eyes - lifted or the story is in the soil, keep your ear to the ground

4. the fall - perverted by language

5. pulp - freaks

από το music for sundays

egypt is the place to be

O Egyptian Lover είναι πολύ cool τύπος.